bazen...

bazen deniz olur bir şarkı,

dertlerinizin yüzdüğü son ses bir deniz...

ses,

siz,

sizce,
ses-siz-ce kulaç atarsınız, 

kramplar içinde tuzlu nakarat,
dalgalar yükselir üstünüze,

çığlık çığlığa,

ne vakit aynı şarkıya düşseniz,
boğulursunuz...

TOPRAK

Kuraklığın kısırlığındır!
Kısırlığında açım!
Kısırlığında kısır!
Susuzluğun  suskunluğundur!
Susuzluğun suskunluğum!

Karrevan içindeyim!

Bakıyorum usul usul, 
Duyuyorum uğul uğul,
Yazıyorum lapa lapa...
Şehre kar düşüyor,
Şehri kar döşüyor!
Bir sızı,
Bir isyan,
Parmak uçlarımdan içeri...
Üşüyorum,
Karrevan içindeyim !

Tekyön

Doğum ve ölüm haberleri farklı tonda ve ezgide çığlıklarla yankılanıyor duyup algılayabildiğimiz katında sürdüğümüz ömrün. Kulağımıza çalınan bütün tınılar bizim için. Ölüm, soğuk bir duvar olduğunda seyrine yaslandığımız, hükmünü saymak zor, evet !  Tuhaflık ve tabiilik bu kadar içiçe bir varmış bir yokmuş girişinde masalın.  Yarın hep başka oluşlara gebeyken,  ağlamak ve gülmek bu kadar içiçe  murad'a seslenen çıkışında masalın. Yaşamak; zorun ve kolayın çıplak dansı.  Ölüm;  ters, raydan çıkmış, sevimsiz  bir nota !

Ve...

hep yazmak istedim, öteden beri...
kağıt kalem piyasasında üstü boş imzalar attım;
kalın, sağa  yaslı, altı çizili üstü boş imzalar.
sahipli boşluklarda kaldı dün...